26 juli 2003
De dag begon weer eens zoals verwacht; opstaan om vijf voor acht, omdat ik
dan door het galmende kamplied werd gewekt.
De voormiddag was deze keer anders dan normaal verlopen. Normaal verwachtte
men voor jong en oud een dagelijkse formatie 's morgens, maar dat gebeurde
echter niet. Dit ongewone voorval kwam omdat de oudste groepen een dorpsspel
moesten spelen in Neufch‚teau. Dit spel was leuker dan verwacht. Nooit
gedacht dat de leiders nog zo'n spitsvondigheden bezaten. Het spel viel dus
erg mee. Een keer samenspel met de oudste groepen kwam de kampsfeer dan ook
alleen maar ten goede. Voor het middageten waren we al weer thuis. Het korte
vrije spel werd weer zoals gewoonlijk gekruid door het wat rondlummelen in
onze tent. Of het gewoon plotseling in slaap vallen van mijn eigen persoon.
Middag eten was weer goed zoals alijd. Wat we echter niet wisten wat we in
de namiddag mochten doen, waar we al zo lang op hadden gehoopt was dat we gedurende
onze zogenaamde 'fotozoektocht' onze welberuchte 'coupe frais' mochten gaan
versmachten in het gezellige tavernetje 'Christian's pub'. Deze blijde boodschap
van onze leiders werd natuurlijk opgevolgd door een luidkeels gejuich van de
groep. Het was dan uiteindelijk zo ver. We vertrokken aan onze fotozoektocht,
wat meer een tocht naar de coup frais leek als iets anders. Persoonlijk denk
ik dat deze zoektocht niets meer betekende voor de leiders dan eindelijk hun
kampkinderen eens kwijt te zijn, maar ja, wat doe je eraan? (ncdr: ondertussen
werd de orientatietocht afgewerkt) Swat het boekje werd helemaal niet gevolgd.
De korste weg naar Christian's pub werd gevolgd om er dan uiteindelijk, snakkend
naar onze crËme aan te komen. We bestelden vervolgens ongeveer ieder van
ons elk onze coup frais. Een tiental minuten later was hij er dan, de enige
echte 'coup frais', waar we al zolang op hadden gehoopt. Daar was hij in paar
centimeters van ons verwijderd. Niets kon mij nu nog tegen houden. De coup
werd gewoon door ons allen versmacht, verpulverd, zoals een bende uitgehongerde
kuikens. Onze coup frais had ons wel degelijk gesmaakt, maar dat mocht dan
ook wel. De rekening was duur genoeg; zeven euro de man voor onze coup! Het
was het dan ook waard, maar misschien als ik volgende keer mag kiezen, neem
ik toch een goedkoper creemke!!! Achteraf keken we nog wat naar de koers in
deze taverne. Op groot scherm volgden we de tijdrit van vandaag en zagen we
hou Millar voor ritwinst ging en hoe onder andere Ulrich op zijn neus ging
en zo Armstrong zijn voorsprong op hem dan ook wat vergrootte. Ook werden we
daar nog eens getrakteerd door Jeanke zijn vader, waar ik hem erg dankbaar
voor was.
Eenmaal thuisgekomen, gebeurde er niet veel meer. Avondeten met onder meer
onze beloofde pannenkoeken. Achteraf begon het hevig te regenen, waardoor de
langverachtte match tussen de aspi's en de leiding werd uitgesteld. Het zou
eens iets anders geweest zijn, zo'n basketmatch tussen beiden i.p.v. de oeroude
traditie, de voetbalmatch. Avondprogramma hield niets meer in dan wat knutselen
en wat gezelschapspelen, wat door ons weer eens werd afgeblazen en herleid
naar een ordinaire kaartavond.
Het was dus weer eens een leuke kampdag... voor de verandering weer eens!
(PJ)
25 juli 2003
De dag begon al goed ,de "slimme" Sven en pieter hadden ze wijsgemaakt
dat ze ons om 7u moesten wakker maken. En natuurlijk deden die gasten da ,dus
al een uur wakker voor we echt der uit moesten :(
Het ochtend eten was zoals normaal eigenlijk al te lang geleden.
We moesten ons verkleden als hoeren en dan de hoertienkamp doen, allemaal spelletjes
om ons te trainen voor later. Ik vond toch da kik het meest op een wijf leek,
echt om fier op te zijn. In de P.J. zijn haar hebben we een paar bussen leeggespoten
,maar nie veel effect.
Het was juist ne keer lekker middageten en dan gaan wij barbecuen niet dat
nie lekker was. We hebben eerst veel hout laten branden en dan op die kolen
ons brochetten en ribbekes laten bakken. Daarna hebben we met gehakt nog wat
gemaakt en ook opgebakken, het was pakken wat ge kon anders hadde nikske met
den tirie in de buurt.
Na ons eten zijn we gaan zwemmen in een zwembad van de school in Neufchateau.
daar hebben we ons is goe gewassen en een soort van waterpolo gespeeld.
Nu moesten we onzen afwas nog doen en die van de sloebers, da duurde natuurlijk
weer nen hele tijd, gelukkig kregen we wat hulp.
Ons avondeten was nen smos we moesten helaas binnen eten omdat het slecht weer
was.
We hebben daarna gaan zien hoe de drie niewe mannen van de leiding (de Greg,
Pieter en Sven) gedoopt werden. Wij moesten op een van hen met eten zwieren,
maar den Dokken was een leuker target.
De Greg is tegen een bareeleken gereden en is overkop gevlogen. hij is al terug
en waarschijnlijk naar den dokter.
Wij hebben juist tegen elkaar gevoetbald en mijn ploeg is natuurlijk gewonnen
dankzij mij.
Nu hebben we gedronken en we gaan nog een leuke nacht tegemoet ;)
PS: ik hoor juist dat er nikske ergs was met de Greg.
daaag.
(Jelle)
24 juli 2003
dag liefste dagboek.
het was vandaag weer een spannende dag , maar laten we de nacht niet overslagen.Allereerst
, den tjerry die hem niet meer kon inhouden en dus lekker onbeschaampt zat
te rijden...... ook nog een hoogtepunt was wanneer tjerry , suls en pieter
-toen al de rets al aant slapen waren- met een stif de gezichten van hun
kampgenootjes hebben beklat.
De ochtend was weer even koud en zwaar als gewoonlijk , en ik ben er zeker
van dat we elke dag steeds moelijker uit bed zullen geraken .=vandag hebben
ze zelf al water mmoeten gebruiken om Jons en Jan uuit hun bed te krijgen .Dat
beloofd...
Na het eten zijn we dan ons maar gaan klaar maken voor de dagtocht . En nadat
we alles verzameld hadde en de o zo onoriginele grappen van debielen mensen
hadden geincraseert, zijn we dan maar vertrokken ... met de fiets zoals gewoonlijk...
Eerts 15 km op en neer fietsten om dan vervolgens een goeie 12km te varen met
de kano . de laatste 10 km waren er echt te veel aan , in het begin viel alles
wel mee , elkaar wat nat maken , wat boten omdraaien , mensenirriteren , enz
.....maar tegen het einde werd het eht wel zeer zwaar !! er was een minder
sterke stroming en bovendien werd het weer een stuk slechter .Het is dan al
al die vorige dagen bijna te warm geweest en dan nu toen we in het water zaten
te ploeteren liet de zon het afweten ...
en dan na het kano varen met de fiets terug tot groot spijt van velen. we waren
al enkele uren t laat voor het eten ,dus de meesten kregen seriuse honger ,
en de vrmoeidheid begon toe te slaan .....maar we zijn er naruurlijk geraakt
zonder veel problemen , en door het langer wachten heeft het eten alleen maar
NOG meer gesmaakt !
Na een ietwat tamme avond ben ik dan naar jouw gekomen , mijn liefste dagboek
, om deze tekst te schrijven . Wel ik ben klaar en ga nu (braaf) slapen.tot
morgen mijn liefste.....
(Pieter)
23 juli 2003
De dag begon vandaag geweldig vroeg, iets na 12 was het al van dat.Een beetje (veel) onze eigen fout maar toch het heeft geweldig deugd gedaan voor de fysiek.Ondanks kotsneigingen.( we hadden immers al wat gegeten en gedronken)Een welverdiende straf en na dit nachtelijk onderonsje was het meteen duidelijk: we moesten wel iets veranderen om het kamp al dan nog te laten slagen.Niet zo'n makkelijke opdracht al je wist dat een groepsspel,keuzeactiviteit en zangstonden voor de boeg stonden.Ondanks alle negatieve verwachtingen is het groepsspel veel anders uitgedraaid als vorige jaren.Mede door het goede weer en mede door het feit dat na enkele spelletjes het al duidelijk was dat er een grote kans was op de overwinning, uiteindelijk werden we nipt 2de maar we hadden ons toch weer eens geamuseerd.Voor de keuzeactiviteit wist ik dat zo goed als elke topper,kerel en aspi lasagne wou gaan maken met mama miracoli daarom had ik mezelf voorgenomen om percussie te gaan doen, ik stond daar op mijn alleen maar had een vermoeden dat dit niet lang meer zou duren en inderdaad na enkele minuten stond de helft van de lasagnemakers, die dus met te veel waren, naast me.We verzamelden enkele potten en timmerden er maar op los.Kimmen probeerde ons te leren ritme te houden en na een half uur vlottte het al goed, voor beginners toch.Dan zijn we traditiegetrouw maar een beetje beginnen kaarten en na het avondeten was het tijd voor de zangstonden.Met de kerels hadden we ons met enkele geweldige nummers ingeschreven en na de succesgroep "the shadows", met een ode aan de kookvrouwen, was het aan ons :"In de stille kempen..." Grandioos al zeg ik het zelf. Na enkele mindere prestaties was het weer de beurt aan onze succesgroep, we hadden na ons formidastische optreden zelfs nog een verrassing in petto:" ti amo,ti amo ti amo,ti amo... Als afsluiter van deze dag nog het avondlied.Volgens mij zijn we weer in de achting van onze geweldige leiders aan het steigen,tot nog toe geen reclamaties maar ja...de avond is nog jong.Tomorrow is another day en afzien zullen we.
(Mathias)
22 Juli 2003
We zijn deze morgen naar een tennisveld en beachvolleybal gegaan. Dat was
heel leuk.
In de namiddag hebben we de opdracht voor een rode draad spel gekregen.We moesten
groepsgenoten iets proberen te wijs maken zonder dat ze het beseften. Zoals
Thierry, die moest zeggen dat hij familie was van Sergio en dat Arne vroeger
een kat heeft verdronken. 's Middags hebben we waterspelen op de zwarte plastic
gespeeld. We hebben tomatensoep gegeten, het hoofdgerecht was hamburger met
puree en als nagerecht kregen we chocomousse. Deze avond hebben we spaghetti
gegeten en daarna brieven geschreven en daarna hebben we ergens en klein kampvuur
gemaakt en de ontknoping van het rode draad spel verteld. Dan zijn we terug
naar het kamphuis gekomen en hebben we eens gedronken en we moesten gaan slapen.
20-21 Juli 2003
Liefste dagboek,
Op zondagochtend, 9u30 dachten we te vertrekken naar Neufchateau. Met
een minimum aan obstakels slaagden we er in om tegen 10u30 effectief te vertrekken.
Rond 11u stapten we onze ijzeren rossen te Eghezee. Tegen 12u kwamen we aan
in Namen alwaar we de Maas volgden, aanvankelijk wel lichtjes in de verkeerde
richting.
Alles ging vlot tot we in Celles aankwamen. Hier besloten de Kerels een verkeerde
richting in te slagen, hun leiders echter niet. Spijtig genoeg kwamen de Kerels
als eerste aan op de splitsing. Gevolg: Een bende blauw Opstals geweld was
verloren in de franstalige regionen van BelgiÎ. Daarboven raakten ze
opgedeeld in 2 groepen; een kopgroep van 6 man en een groepje 'wandelaars van
4. De kopgroep raakte tegen de avond terug verenigd met de leiding. De 'wandelaars'
daarentegen sliepen een nachtje op afzondering bij een vriendelijke boer.
De volgende dag, nog voor de middag, waren we weer herenigd. We danken hierbij
al de mensen die klaarstonden om de verloren zonen te helpen zoeken. Enkele
uurtjes later kwamen we aan waar we een stukje gingen eten alvorens aan onze
zware taak te beginnen: een kamp opstellen. Tegen 's avonds hebben we een camion
helpen uitladen, tenten helpen opzetten, materiaalkot helpen opstellen, electiciteit
en verlichting helpen leggen, ...
Moe voldaan kropen we voor de eerste keer in bed, maar onze leiding niet, want
hen wachtte nog een lange vergadering.